Dalları güçsüzdü kırılgandı
Sevgisiyle besledi
Budaklandı büyüdü
Oysa bilmezdi sevgiyi
İlk açan çiçeğini
Büyütürken öğrendi
Diğer iki çiçeğiyle pekişti
Sevgisi Ayazlı gecelerde
Dökülürdü yaprakları
Yine de soldurmazdı
Dalında açan üç çiçeği
Renk renk olurdu
Çiçekleri mevsime uyardı
Hayat kaynağıydı ağaç
En mahrem anıların sırdaşıydı
Masal bilmezdi ama
Masal gibiydi
Yapraklarının okşayışı
Sadece kendi çiçeklerine değil
Bakardı solan ağaçların çiçeklerine
Sevgisini paylaşırdı
Toprağı beslemese de ağacı
Soldurmadı dalındaki üç çiçeğini
Büyüttü
Mevsim mevsimi kovalarken
Aklına gelmezdi
Fırtınanın ilk göz ağrısını
Ondan koparıp götüreceğini
Diğer ikisi de gitti ardı ardına
Bir sabah yalnız uyandı
Beyazladı yaprakları
Kederle doldu reçinesi
Gövdesine aktı
Ağaç rüzgarı bekler oldu
Sonunda müjdeyi verdi rüzgar
Çiçekleri dağılmıştı ülkenin
Dört bir tarafına toprağa düşünce
Tohum olmuşlardı
Yeni çiçekler açıyorlardı
Ağacın sevgisini taşıyorlardı
Çiçeğiydim
Sığınağımdı
Ne kadar uzak olsam da
Anamdı..
dormuL
