Kalem için

Aslında teşekkür etmem lazım sana
Tekrar pas tutan kalemi elime aldım
Şiirler yazdım sana
Huzurlu geceler armağan ettin bana


Hafızasını kaybetmişti ruhum
Sen geldin.. Pusulam oldun..
Kelimelerin eşsiz denizinde
Şiir oldun..

Mutluluğu Yazmak

Bakınca hayatımın şu kısa özeti olan yazılarıma yok mutlu bir anı mutluluğu anlatan bir şiir yok. Mutluluk yazılabilir miydi ki? Mutluluk yaşanır biterdi gözümdü oysa hüzün üzüntü öyle mi süreğendir benim üzüntülerim acılarım kırgınlıklarım. hayata dair yaşamım.. Yazamıyordum abi işte mutlu değildim ki mutluluğu yazıyım.. eksik bir şeyler vardı cümlelerimde noktalarımda benliğimde..

Mutluluk seni yani beni bulması gerekiyormuş meğersem yaşamak lazımmış mutluluğun dolaştığı damarlarımdaki o güzelliği.
Başlangıç gerekiyormuş hayatıma Sevgi'yle..
Kucak dolusu mutluluğum var artık benim..
En yüksekten daha yüksekte huzurum var benim dokunacağım ben o yıldızlara

Ben Geldim

Ben Geldim..

Bilmezsin ne çok aradım ne sordum
Seni ararken hayal kırıklarına bastım
Yaralandım parçalandım
Yokluğunun sarhoşluğuyla
Çok masalarda kaldım
Sensiz açılan parantezdim
İçine Sevgi'ni yazdın kapattın
Okyanuslardan, ormanlardan
Yağmurlardan, doruklardan
Sesini Sevgi'nin harflerini topladım
Ellerini aç
Ben geldim

Dormul

Yarım kaldı..

Yarım Kaldı 

Mutlusundur o an belki hep yapmak istediğin bir şeyi başarmışsındır. belki çok sevdiğin bir yemeği yiyorsundur. belki de çok sevdiğin bir şarkı çıkmıştır radyoda. gülümsersin etrafa..

sonra sessiz bir an

donuklaşırsın zoraki bir gülümseme içinde kalırsın. tıkanırsın nefes gibi tıkanır gülümsemen 

aklına düşmüştür uzaktaki sevgili.. ki bu yüzden sevdiği uzakta kalanlar yarımdır. yarısı uzaktadır..

Yollar yolculuklar 2

Çizgilerden çıkıyor ayaklarım
Yolumu kaybettim 
Belirsiz yolculuklarda
Sağımı solumu bilmeden
Savruluyorum yollara

Nereye gider bu yol
Kime koşuyor bu adam
Kim bilir

Neden bu derin susmalar
Gülerken yüzüme düşen kırıklar
Parça parça bedenim
Kan revan artık dünya

Ağaçlar kararsız yol boyu
Çiçek açmaya korkmuş
Hangi rüzgar savurdu yapraklarını
Anımsamak istemiyor içinden kopanları

Gel yollara çıkalım beraber
Yolculuklara koşalım
Belki saparız yolumuzdan
Ama rotamız aşksa
Gel buluşalım
Yolun ortasında

DormuL

Batan Geminin Son Yolcusu

Ve gideceğim bir gün
Bastığım anılar yoldaş
Yaşadığım acılar sırdaş olacak
Umutlarımla yola çıkacağım
Günahların vebalin kalacak

Yolculuğa başlayalı çok zaman oldu
Unutmaz dediklerim yalan oldu
Çok seviyorum diyenler ellerin oldu
Gam denizinden demir aldık şimdi

İçim rahat gönlüm hazır gitmeye
Alışkındır ruhum kendimi yolcu etmeye
Gelme! İhtiyacım yok senle gitmeye
Son nefesi çeker yola düşerim şimdi

Üşüdüm örtün toprağımı artık
Buralardan bir adam geçti yazık
Başka hayatları yaşattı koynunda
Gülmedi bir türlü yüzü genç yaşında

ömer dormuL

Zaman

Saatleri dakikaları kovadım gün boyu

Avuttum anıları şarkılarla

Tanıdık anları yaşadı

Ürperdi üşüdü sayfalar 

Sarardı ömrünbaharı

Bir gün anlamını kaybetmişse

O gün bugün olmalı

Nereden nereye aşk?

dormuL

AŞK Narin Çiçek

Attım bi tohum
Belirsiz bir umutla çıktım yola
Kararttım gözümü aşktır diye

Ama sevgi narin
İlgi gerek koşmak gerek bazen
Ardına bakmadan
Duymadan
Toprak altında aşk nadasta
Kuş uçmaz aşk gelmez..

Beklemek lazım
Sabret.. Sabret
Ümidimdir gömdüğüm kalbime
Baktım kimi zaman şuursuzca
Gelecek elbet o gün bitecek

Bakmak gerek ardına
Arkanı dönmeden incitmeden eksiltmeden
Umutla
Dedim ya aşk
Narin bir çiçek
Mis kokulu bir fulden

Bakmak gerek inatla
Kimi zaman neşe, kimi zaman öfke
Yer yer kederle

Dökmek gerek can suyu
Hissetmek canan yüzünü
Beklemek gerek sabırla

Açman gerek çiçeği
Kokunu almak
Cennet kokunu..

 ömeR dormuL

Kolaymış

Yastığa koyunca başını
Merak etmiyor musun hiç
Rahat mısın uykunda

Kim anlatıyor sana artık
O çok sevdiğin masalları
Kim okşuyor
Aheste aheste
Dalgalandırıyor saçlarını

Kolay mı sandın ayrılığı
Kolay mı sandın yokluğumu
Ne kaldı bizden geriye
Bir dilim aşk
Bir kaç damla göz yaşı

Adını fısıldıyor ağaçlar
Yokluğunu anlatıyor
Dökülen hazan yapraklarına
Anılar parçalanıyor
Adını anan her rüzgarla
Parıldıyor
Damla damla çiğyaşımdan
Dökülen
Taşan ayrılıklar

dormuL

Yeni Hayat

Tanyeni ağırıyordu
Toprak sessizce ağır ağır uyandı
Silkelenmek istedi yaralarından
Yeni bir hayat yeni güne başlıyordu

Güneş hep aynı yöne dönmekten sıkılmıştı
İçi içini yakıyordu
Yeni bir hayat istiyordu
Yağmurda ıslanmak istiyordu

Toprak kupkuruydu
Yer yer çatlakları kanıyordu
Çiçek tohumları
Açmadan kuruyordu

Güneş toprağı bekliyordu
Toprak güneşi
Toprak ve güneş yağmuru bekliyordu
Yaralarından kırgınlıklarından
Parça parça rüyalardan uyanıp
Yeni bir hayat istiyorlardı

dormuL