Hiçlik Yolcusu
Gitti aklım başımdan
Peydah olmuş bir dert sırtımdan
Büyüyormuş günden güne
Yok ediyormuş beni içten içe
Acımasız acılar çektire çektire
verdim büklüm büklüm saçlarımı
Umut denilen zehre
Herkes derman aramaya çalışırken derdime
Anımsatmaktan başka bir şey yapmıyorlarmış
Derdimi kendime
Anlamaya başlarken gerçek dostlarımı
Kaybediyormuşum her geçen gün hayatımı
Biliyorum bekliyor
Adım adım çağırıyor beni
Ölüm!
Umutlar beklerken çıktı
Gençliğimde bu zulüm
Çağırıyor beni anne
Uyutacaklar iğneyle
Belki bu son uykum
Son bir kez öp de
Ruhum huzur bulsun
ömeR dormuL
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder