Devlet Deniz

Devlet Deniz

Şanslı günündesin ha dedem?
Deniz yine boş döndürmeyecek seni
Kurtuldun yengemin dırdırından
Allahtan çıktı bu fırtına
Balıkçı amcam sevmez gerçi ama
Dedem sever yoksa
Nereden bulacak yakacak odunu
Hafta oldu soba yanmayalı
Battaniye de ısıtmıyo ki
Kış başlarken sevinmiş
Devlet kömür dağıtacak diye
Ama yandaki hacıya vermişler
Dedeme düşmemiş iki torba
Hala getirmediler mi? dedim
Hacıdan hocadan bize düşer mi dedi
Benimki de soru işte
Gelse olur mu böyle iki büklüm
Olsun be dedem
Kömür peşinde boynun bükülmesin
Belini büken odun torbası olsun
Haklısın evlat dedi dedem
Şimdi devletimiz yok ama
Denizimiz her zaman var
Dedem onunda satılacağını bilmiyordu
Söyleyemedim..

ömeR dormuL

Meğer

Meğer

Meğer tüm aşklar hazanda dökülürmüş
Dayanamazmış kalbin yaprakları
Sararırmış
Koparırmış "kara"yel içimizden
Sürüklenirmiş korkulara
Yıllanmış çınar bile yıkılırmış
Kururmuş aşklar
Ayrılırmış yollar

ömeR dormuL

Gidiş

Gidiş


Aniden
Nefesin
Kesilir
Ruhun,
Bedenin
Ayrılır
Sessizce
Susarsın
Sanki
Bir
Kurtuluş
Bir
Özgürlük
Çıplak
Yalnız


ömeR dormuL

Yaşamamışsın

Yaşamamışın

korkularınla yüzleşmenin korkusu
sarmış rüyalarını
hiçbir şey kazandırmayacağını bildiğin halde
hala aynı yerdesin
özgürlük görmemişşin ki
özgürlüğün anlamını bilesin
kafesteki kuş misali hayat senin ki
demir tellerin ardı yok
ne yazık...
ki sende bunu aşmak için çaba da yok

ömeR dormuL

Güneşle Ayın Aşkı

Güneşle Ayın Aşkı

Binlerce yıllık aşktır
Güneşle ayın aşkı
Herkes bilir, herkes duyar, herkes görür
Ve herkes bilir
Hiçbir zaman beraber olamayacaklarını

İlk gün batımında
Yaşamın o ilk gün batımında vurulmuştur ay
Ayın ışığı vardır aslında
Ama istemez ay göstermeyi
O güneşi güneşinin ışığına parlaklığına vurulmuştur
Ne bahtsızdır ay ne kedersizdir
Gösteremez kendini güneşe
Tam güneş doğduğunda heyecanından
Bitiverir ışığı
Kaybolur
Yine de ay her akşam aynı istek aynı özlemle
Doğar güneşin ardı sıra


Güneş yaşamın kaynağı
Güzeller güzeli güneş
Ayın sevdiği güneş
Aslında güneş de sever ayı
Bir o kadar da korkar aradaki mesafeden
Ay ona her yaklaştığında batar
Ay battığında doğar
Ümit de vermekten çekinmez ama
Kaybetmek istemez
Sevgisi bitmesin diye ayın
Işığını gönderir
O doğduğunda bitecek kadar

Elbet kavuşacaklar
Elbet kopacak kıyamet
Uzaklar yakın olacak
Ay bekleyecek sabırla
Güneşse…


ömeR dormuL

Aşk bir kalbe sığar mı?

Aşk bir kalbe sığar mı?

Aşk bir kalbe sığabilir mi?
Avuç kadar bir şey mi bu kutsal his?
Alınan her nefeste ciğer aşkı tatmıyor,
Her görüşte gözlerin aşkı görmüyor,
Sesini her duyduğunda aşkı duymuyor,
Eller aşka dokunmak istemiyor mu?
Bilebilsem
Ah! Bilebilsem


ömeR dormuL

ayrılık günlüğü

hayatımda ilk defa ciddi manada dün yaşadım. ve şu saatlerde bir günü dolduracağım.

dün saat 23,00: ayrılmak istediğimi söyledim. üzüldüm üzüldü. bilmiyorum belki de ağlıyordu. ben ağlıyordum hüngür hüngür sarılacağım tek kişi vardı. o da artık yoktu.

saat 01.00 konuştuk helalleştik. o an vazgeçmek istedim ama yapmadım. ağladım uzun süre sonra. daha önce hiç böyle bir ayrılık yaşamadığım için ne yapacağımı bilmiyordum. insanların ayrıldık demeleri ne kadar zormuş onu anladım yatağıma uzandım.

saat 03,00 uyudum sanırım.

saat 08.00 kalktım tuvalete gittim yüzüm şişmiş ağlamaktan herhalde. her yerde onun anısını görüyordum.

saat 09.00 kapıdan çıkarken sanki onun ayakkabılarını bağladığını gördüm. aşağıdayken köşeden çıkacakmış gibi geldi. yola çıktım önümden "23" numaralı dolmuş geçti hep onunla giderdik. çalıştığım yere gittim. zaman geçmedi yeni bir down sendromlu öğrencim vardı onunla ilgilendim. aslında o benimle ilgilendi

saat 13.00 okula gittim kimseyle konuşamadım her tarafta anısı vardı canım çok yanıyordu. vize sonuçları açıklandı. sınıfın en düşük notunu almışım üzülemedim bile.

saat 18.00 ev arkadaşlarıma haber verdim ilk benden duysunlar istedim. konuşurken dayanamadım yine ağladım. pişman olacağın şeyler yapma dediler. destek oluruz dediler. acaba ona destek olacak biri var mı yanında diye düşündüm.

saat 20,00 ödev için kütüphaneye gittim yolda annem aradı. anladı sesimin kötü olduğunu "ayrıldım" diyemedim. o anladı. hayırlısı olsun dedi. sonra annem destek olsun diye ablamı aramış olsa gerek ki ablam aradı. konuştuk

saat 23.00 msn de gördüm konuşmak istedim ona koyduğum isimle konuşmak istedim. yapamadım istemedim. konuştuk üzgündü. üzgündüm.

ömeR dormuL

hayata dair iç burkan detaylar

telefon çalar. arayan annem. oğlum çabuk eve gel ben gidiyorum elmalıya anneannen hastalanmış. annem telefonu kapattı. içimden kızıyordum 48 yaşına gelmişti annem ve annesi tarafından 2 yaşından beri reddedilmişti. her gördüğünde "döğüsün kızı" diyordu anneannem anneme. hiç sevgisini göstermemişti.
oysa benim güzel annem bizi nasıl severdi. nasıl kollardı. anlamıyordum niye gidiyordu. her gittiğinde hoşgeldin küfürüyle karşılaşıyordu.

aradan bir hafta geçti. güneş yeni doğuyordu. telefon çaldı arayan yine annemdi. ağlıyordu. ömer gel anneannen öldü. cenazesine yetiş.

annem için gidiyordum. musalla taşındayken yetiştim.
hoca sordu:
-hakkınızı helal ediyor musunuz?
-annem için ediyorum.
-hakkınızı helal ediyor musunuz?
-annem için ediyorum.
-hakkınızı helal ediyor musunuz?
-annem için ediyorum.

cenazesini omuzladım. ben bu kadının neyi oluyordum. anneannem miydi? annemin annesi miydi?

mezarlığa giderken bunu düşündüm. ilk toprağını benim atmamı istediler. o sırada kefenden yüzünü gördüm çok az. ömrümde 3. görüşümdü. ve 20 yaşındaydım.


annemin yanına gittim, ağlıyordu. ve içimi yakan şu cümleyi kurdu:

- bana ilk defa yavrum dedi

sarıldık sıkıca sevgisiz büyüyen sevgili annemle sıkıca sarıldık...



ömeR dormuL

Adın Yağmur

Adın Yağmur

Yine bir sonbahardayım
Kalbim hala ilkbahar
Yağmur yağıyor
Sevdalara inat
Ya sen sevdiğim
Sen hangi mevsimdesin
Yüreğin nerelerde
Yokluğunda
Maviler bulandı grilere
Kalbimse hala ilkbahar
(Aslı)nda en sevdiğin mevsimdi
Gri sonbahar, mavi yağmurlar

Dün gece yine düşüncemdeydin
Koyamamıştık ya aylarca adını
Sonunda
Buldum senin adını
Adın Yağmur
Sevdiğim
Rengin mavi


ömeR dormuL

zor be anne!

zor be anne!

zor be anne! çok zor. sudan çıkmış balık gibiyim saf saf etrafa bakıyorum,
çok hasta oldum ölümlerden döndüm; iyi misin diye soran olmadı,
parasızlık, aç kalmak, aç uyumak insanların artıklarını yemek çok zor,
yanlız kalmak çok zor geliyor. konuşmalarımın cevabı sesimin yankısı oldu,
geceleri dayak yeme korkusuyla uyanmak, zorla ayakkabı boyamak çok zor geliyor,
zor be anne! kendi ayaklarının üzerinde durmak çok zor.


ömeR dormuL