Anama Mektup

Not: bu mektup volkan konak ın şiirinden kendi yaşamıma göre düzenleyip Anneme okuduğum mektuptur..


Doğurdun beni bir hastanede kör karanlık bir gecede On dört yaşında beni Antalya ya saldın anacım Ama inan göbeğimi kopartığında bu kadar canım yanmamıştı Belki bu yüzden bu yüzden anacığım yüzüm gözüm kırık dolaşırım hala Avuçlar dolusu ağladım yalnızlığımda pek belli etmeden Ama en çok babam buzağımı kestiğinde ağlamıştım Şimdi bunlar nerden çıktı deme bana hep konuşmak istemişimdir yıllar yılı Ama olmadı Bekli de fakir olmanın bedeli Bir sofrada kahvaltıya doyamadım anacığım bırakta konuşayım Beklide ölesim gelmiş kim bilir bırakta ağlayayım Buralarda insanlar araba ve elbise markalarını ezberlerler bense ayrılıkları Bağzıları yazlıklara gitmeye özler bense mis kokulu anneme kavuşmayı özlerim Kendimi kızılağaçlar arasında kaybediyorum zaman zaman Başıma bastığın toprağın kokusu vuruyor anam anacığım Anacığım bilirsin üniversiteyi Eskişehirde ki Hüseyin Amcanın parasıyla bitirdim Düzensiz harcamalarımı da bilirsin aç kaldım zaman zaman ama onursuz hiçbir zaman Hiçbir zaman da gücenmedim yedi bölgeli ülkeme Çok küfür ettim onursuzlara vazgeçmem derdim Düşüncelerimden dolayı çok uğraştılar benimle Kökü toprakta karayemiş fidanı gibi direndim dimdik onurla İki kez dövdüler beni ağustos ayında ise ekinler sararırken doğduğum şehirde uyandım 9 yaşındayken âşık oldum üniversitedeyse bir orospuya ablamın ve senin müdahalene karşı Velhasıl çok sevdim kadınları anacım aldattıklarımda oldu aldatıldığım da ama asla konuşmadım arkalarından Hele sana lacivert gözlü torun veremedim ya ben yine hayırsız oğlunum senin Kimsenin önünde eğilmedi bu asi başım Bize ilkokulda öğretti öğretmenlerimiz Celal Bahçekapılı Nuri Gazioğlu ve Orhan Yavuz İleriyi görmek için başımızı hep dik tutmayı onlardan öğrendik Bu yüzden anacığım işte bu yüzden güneşin bile üzerine yürüdüm gölgemi geçmek için İyide oldu uzakta kırılan söğüt dalını gördüm acısını da Mısır püskülünü rüzgârda salınmasını seyrettim bahtiyarlığını da Şimdi gelelim sana beni iyi dinle koca çınarım Doktorların iyi doktordur ilaçlarını bir defa olsun saatinde al be anacım arada da telefonu aç Öyle kolay pes etmek yok yaşamakta direneceğiz ve kahretsin ki buda bizim elimizde olan bişey anacığım Duyduğuma göre resmimi duvara asmışsın benim koca anacığım millet senin kara bıyıklı oğluna sevdanı bilemez gülecekler sana Mektubumdaki üzünçlerimden babama bahsetme beni kırsada yıkamaz bu kirli şehir hem kolay okuyasın diye büyük harflerle yazdım kolayına gelipte ablama okutma cumhuriyet kadını evet anam yine kirpiklerim tuzlandı yine galiba şimdilik bu kadar Seni ilkbaharda patlayan tohumun hışırtısı kadar masum öpüyorum ve seni kardelen çiçeğinin özlemiyle kucaklıyorum Biliyorum bu son sözlerden bir şey anlamadın ve beni sövdürmeye başlıyorsun O zaman al sana al sana biricik anacım seni çok seviyorum hayırsız oğlun ÖMER

Gizli Koy

yüksekçe bir yerden bakınca sonunda sahili gördü, hava sıcak,nemliydi. yorgun ve susamıştı. ama sahilin güzelliğiyle unuttu her şeyi. nefes almayı hatırladı önce. derin bir soluk çekti tuzlu ve meltemle birlikte gelen deniz kokusuyla. sanki hiç nefes almamış gibi uzun süredir. daha bi hayli yolu vardı sahile varmak için ve önünde bir keçi yolu vardi engebeli yer yer dik. denizin kokusunu almıştı bi kere ne kadar dik olursa olsun, yolda dikenli otlar batarsa batsın aldırmıyor gibiydi. kayalardan inerken kolu kireçli taşa çarptı az biraz yaralandı. acıdan hızlı bir nefes alırken burnuna gelen hava çam kokusuyla karışmıştı. o an kolunun acısı da geçti gitti. ağustos böceği 4. konçertosundan bir parça çalıyordu hangi ağaçtaydı kim bilir.. sahile git gide yaklaşıyordu adamın heyecanı artıyordu. sahil kumlu değil taşlıydı deniz berraktı. kimsecikler yoktu. bilinen bir koy değildi. diğer koylardan da bir farkı yoktu ama berraktı. Adam o kadar iyi yüzme bilmezdi yüzerdi işte. koştu koştu koşarken tshirtünü attı ayakkabıları fırlattı tam ayakları suya değecekti ki uyandı ..

kimliksiz olmak

bir adam düşün 

düşün ki yersiz yurtsuz 

bağlanmak istiyor bi yere

 memleket dediği yerde yabancı

yabancı olduğu yerde kimsesiz 

olmak istediği yerde kalamayan 

Nefes

Nefes

Dolaşmak gerek gecenin alacakaranlığında
Yoldan sapmadan sağa sola bakmadan
Seslere aldırmadan
Yol almak gerek ardına bakmadan

Umutlanmadan ayrılmam gerek
Bıraktıklarımı yola bırakmak
Ceplerimden gunahlarımı
Göçmen kuşlar yol alsın ki
Yolumu bulayım günahlarımdan

 Bulmam gerek denizimi
Ufka dalıp kaybolmak
Derinlerde boğulmam
Nefessiz kalıp nefes almam gerek

dormuL

Hiçlik Yolcusu

Hiçlik Yolcusu


Gitti aklım başımdan
Peydah olmuş bir dert sırtımdan
Büyüyormuş günden güne
Yok ediyormuş beni içten içe

Acımasız acılar çektire çektire
verdim büklüm büklüm saçlarımı
Umut denilen zehre

Herkes derman aramaya çalışırken derdime
Anımsatmaktan başka bir şey yapmıyorlarmış
Derdimi kendime
Anlamaya başlarken gerçek dostlarımı
Kaybediyormuşum her geçen gün hayatımı

Biliyorum bekliyor
Adım adım çağırıyor beni
Ölüm!
Umutlar beklerken çıktı
Gençliğimde bu zulüm

Çağırıyor beni anne
Uyutacaklar iğneyle
Belki bu son uykum
Son bir kez öp de
Ruhum huzur bulsun


ömeR dormuL

vazgeçilen olmak

hiç hesapta yoktun çıktın sen karşıma
hiç hesapta yokken dokundun ruhuma

kendi çapımda şarkı yapma çabamın bi ürünüydü şu iki dizede yazılanlar.. dokunmuştu birileri uzun yıllar sonra.. yalancıktan aşklaşmalardan yorulan kalbime. beklenmeyen bir gelişmeydi yeni bir şeydi. uzun yıllardır mahzende bekletilen şarap tadı kadar güzeldi. çok hayaller kurdum kurduğum hayalleri bir kenara attım. belirsiz bir yola saptım. pişman değilim her gününe değdi değiyor da. vazgeçilmez sandım vazgeçilen oldum.

yazmak; sadece yazmak için yazmak

Gereksiz yorgunlukların peşinde gitmek niye? Neden anlatamaz oldu insan kendini kendi kendine? düşüncelerin içinde kaybolmaksa amaç gözleri kapatmak yeterli oluyor bazen.. sararıyor aynı fotograflar gibi umutlar..
mutsuz bir kent içinde mutluluğu aramak ne garip.. peşinden gittiğimiz o müthiş muhteşem his mutluluğun peşinden koşmak için mi?
bir sebebi olmalı halbuki kalmak için bir şehirde..
kirlenmiş gökyüzü grilere bürünmüş bir yağmur bekliyor kirlenmiş ruhlar..
ardı sıra hüzün dumanları yükseliyor gök yüzüne
zaman geçiyor kayboluyor..

Kayıp Liman

Kayıp Liman

Belirsizlik sisi kaplamış limanı
Ne geleni belli ne de gideni
Ne sahibi belli ne fatihi

Kimliksiz limanın gemileri
Bayraksiz, mendireksiz, dümensiz
Ne kaptanı belli ne de tayfasi

Burası kaybolmuşlar limani
Ne iduğumuz belirsiz
Ne kaybettiklerimiz belli ne kimliğimiz

omeR dormuL

Yağmur

Yağmur

Yağmur getirdi seni bana
Toprağa düşen damla kuruyor
İçimdeki yağmurun
Hiç yok olmuyacak
Sağanağın benimle olacak hep
Anladım ki
Bu kalemin mürekkebi
Dökülecek hep yağmur yağmur
Sen diye..

içimdeki ben..

pek gülmüyorum bu son zamanlarda düşünüyorum yılları hayallerimi umutlarımı geleceğimi. evet bir çok şeyi yaptım hayatımdaki ama şu an içimdeki duygu sadece eksiklik
eksik bir şeyler hayatımda. yanlış olan şeyler var. başarısız oldum özellikle ilişkiler konusunda. ilk istediğim bu değildi sonuçlarında elde var sıfır olacağını hiç düşünmemiştim
hep biri olacak onunla geçecek tüm hayatım her şeyi onunla öğreneceğimi hayal ettim olmadı
belki eksikliğim bu yüzdendir
nokta koyamıyorum artık cümlelerime
hep iki nokta oluyor üç bile olmuyor..
noktalar da birbirine bağlanmıyor
ben tertemizdim bir zamanlar masumdum. yitirdim artık o masumluğu ve böyle olmasını hiç istemedim.
uyuşmak istiyorum sadece bi an kendimden geçmek istiyorum
böyle nefesimi tutup denize dalmak sonra denizin içinde nefes alıp ciğerlerime burnuma kalbime tuzlu suyun değmesini temizlenmek istiyorum canım acıya acıya hıçkıra hıçkıra
tam boğulcakken bi el değse ruhuma çekse beni koyu gri benden beni
nefesini nefesime verse nefesim olsa nefesi nefesim olsa soluk soluğa nefessiz kalıncaya kadar sevsem sevsem yok etmeden incitmeden eksiltmeden